Ode aan de heer de Waard (en terecht)

Zoals gebruikelijk is het ook deze wedstrijd weer sprokkelen om met voldoende spelers te beginnen aan de geplande wedstrijd tegen de blauwwitters uit Borne. Onze transparante leiders delen dagelijks de stand van zaken. Op maandag staat de teller op 5 spelers en 7 twijfelgevallen. Op dinsdag is de stand in evenwicht 6 spelers en 6 twijfelgevallen. Woensdag is een slechte dag, er vallen 3 twijfelgevallen af. Er wordt wel een klein succesje geboekt, Aart komt toch de tweede helft. Samengevat hebben we woensdag aan het einde van de dag 6 spelers, 3 twijfelgevallen en 1 speler die de tweede helft komt. Opgeteld is het op dit moment in elk geval te weinig. Frank en Marcel hebben hun pijlen gericht op de overige senioren app. Donderdag wordt er tijdens de training driftig gespeculeerd over de bezetting van aanstaande zaterdag. Wat ons gerust stelt is de ranglijst. Daaruit blijkt dat de blauwwitters er helemaal niets van kunnen. Na de training volgt er weer een update. Er is een keeper geregeld en de heren de Waard en Tang komen ons vanuit het achtste versterken. De stand van zaken op donderdagavond is 9 spelers, 3 twijfelgevallen en 1 speler die de tweede helft komt. Vrijdag volgt de mededeling dat 2 twijfelgevallen gewijzigd kunnen worden in twijfelspelers. Daarnaast bleek er sprake te zijn van een telfout. Vrijdagavond ging iedereen met een gerust hart op tijd naar bed. De volgende ochtend zouden we om 11 uur !!! vertrekken met 9 spelers, 1 telfout speler, 2 twijfelspelers, 1 twijfelspeler die wel de kleren aan ging doen en 1 speler die de tweede helft komt.

Ad de Waard komt zaterdagochtend om vijf voor 11 met een lach in de kantine. Naast deze lach zie je ook een stukje onwennigheid en misschien we een beetje onzekerheid. Verplaats je eens in de positie van Ad. Het is donderdagavond en dan krijg je het bericht dat je niet met je eigen team mee gaat doen, maar dat je met het vijfde mee gaat. Notabene het elftal waar je zelf jaren in hebt gespeeld. Als je vervolgens hoort dat je om 11 uur mag vertrekken dan is het feest compleet. Maar Ad is niet de man om moeilijk te doen. Hij accepteert dat je binnen een verenging soms een keer het slachtoffer bent en dat je andere teams moet helpen.

Het is 12.15 in Borne en Ad staat op zijn vertrouwde rechtsback positie in de basis. Praten over de leeftijd van anderen is vaak niet zo gepast. Echter, bij Ad maak ik graag een uitzondering. Het is haast niet voor te stellen dat deze man bijna 70 jaar is. Nog geen grijze haar te bekennen, een lichaam als een jonge god en altijd alles van de positieve kant bekijken. Ook in het veld staat Ad, zoals we gewend waren, zijn mannetje. Het is ook gewoon niet leuk om tegen hem te spelen. Hij blijft maar lopen en zit er vaak tussen met zijn flexibele benen. Ook Ad is niet te oud om te leren. Hij heeft geleerd om simpeler te spelen. Waar hij 10 jaar geleden nog dacht aan zelf acties maken, dat is nu wel uit. Het is de bal veroveren en gewoon simpel spelen naar een medespeler die naast je staat. Hier kunnen vele spelers vandaag een voorbeeld aan nemen. Halverwege de tweede helft staat Ad nog steeds op het veld en volgt er een uitbraak van de blauwwitters. Op karakteristieke wijze wordt de aanval door Ad om zeep geholpen. Hij blijft gewoon in de weg lopen, beetje trekken, licht aanraken en randje strafschopgebied kon de tegenstander geen kant meer op en stort ter aarde. Op basis van de ervaring van Ad uiteraard net buiten het strafschopgebied. 11 spelers, drie leiders, de grensrechter, twee kinderen, 12 man publiek en 16 reserve spelers schreeuwen om een rode kaart. De scheidsrechter stond op ongeveer 31 meter van de overtreding en kon het prima beoordelen. Omdat we te maken met een typische ‘ik fluit op commando scheids’ was iedereen bang voor de aftocht van Ad. De scheids twijfelde en maakte het bekende gebaar. Hij bracht zijn beide wijsvingers bij elkaar om  gebroederlijk 10 centimeter omhoog te gaan. Op het hoogtepunt namen de wijsvingers afscheid van elkaar en gingen ze afzonderlijk zo’n 31 centimeter in tegengestelde richting. Ik schat in dat ze daarna in een loodrechte lijn pak en beet 20 centimeter gingen dalen om vervolgens elkaar weer op te zoeken. Het was overduidelijk dat de VAR ingeschakeld werd. De scheids liep naar de kant en observeerde het voorval. Het was overduidelijk een rode kaart, maar hij zag ook dat er geen sprake van een bewuste overtreding. Voor de wedstrijd had hij al aangegeven dat hij daar heel scherp op zou letten, daar had hij maar een hekel aan. Tenminste als wij dat zouden doen. De scheids liep terug het veld in en zag daar Ad staan. Daar stond iemand die nog steeds plezier had op het veld en genoot van het spelletje. Geen gebaartjes of stem verhef. Dat heeft Ad allemaal niet nodig, ook nooit gehad overigens. Hoe bijzonder is het dat je op deze leeftijd nog wekelijks een balletje kan trappen. Alle lof en respect voor Ad en voor deze ene juiste beslissing van de scheids die Ad gewoon liet staan.   

Door: Bestuur
5 november 2018