OZC 3 wint weer in Gramsbergen (0-7)

Zaterdag 24 maart, een dag waar menig lid van OZC 3 al lang naar uit keek. Er stond een feestavond op het programma en uit eerdere jaren is gebleken dat een avond vol vertier toch altijd het beste naar boven haalt bij menig lid van 3. In het kader van teambuilding werd bedacht om met de trein naar station Gramsbergen te reizen en vanaf daar de laatste meters naar de plaatselijke voetbalvereniging met de benenwagen af te leggen. Dit zag Hark niet zitten, Hark heeft nog nooit in een trein gezeten en hij was ook niet van plan om daar verandering in te brengen. Gewiekst als Hark is had hij al snel bedacht dat hij dan wel een zaterdag vrij kon nemen om de tuin op te kalefateren.

Zoals gebruikelijk in deze rubriek wordt er eerst de geschiedenisboeken ingedoken om aandacht te besteden over de plaats van handeling. Gramsbergen dankt zijn naam aan de bouw van een kasteel, het Huis van Gramsbergen, dit kasteel werd in 1339 gebouwd door dhr. van Borculo-Gramsbergen. Dit kasteel werd in 1822 weer afgebroken maar de naam Gramsbergen is altijd blijven hangen. In 1422 kreeg Gramsbergen stadsrechten in de tijd van het Hanzeverbond. Gramsbergen was net als Ommen een van de Bijsteden die verbonden was aan Hanzestad Deventer (Wikipedia, 2018)

Enfin, Gramsbergen 4 moest er vandaag aan de zegekar gebonden worden. de vooruitzichten waren hoopvol, Gramsbergen bungelt onderaan de ranglijst terwijl het derde tot nu toe al zijn wedstrijden wist te winnen en dus bovenaan staat. Geen reden tot paniek tijdens het omkleden en dus deed Siemsie de opstelling. Weergaloos. Zonder blaadje. Je kon Drankel die buiten een sigaartje stond te roken instemmend horen knikken. We begonnen met 11 spelers in het veld en de rest mocht beginnen op de bank. Toen Bremmer dit hoorde wist hij genoeg, hij besloot om niet om te kleden en de boel de boel te laten. Harry had de taak van Hark overgenomen voor vandaag en de materialen perfect verzorgd en Deut hanteerde de vlag voor de eerste maal in zijn leven (Schuurman, 2018).

Het was niet te zien dat Deut dit voor het eerst deed. Het talent droop eraf. Hij was streng doch rechtvaardig. Elke ingooi was raak, elke buitenspelval werd meteen herkend en zelfs overtredingen ontgingen zijn arendsoog niet. De 1e helft vloog voorbij, wat een genot om Deut in actie te zien. Met zo’n grensrechter krijgt het hele team vertrouwen, we gingen dan ook rusten met een 0-4 voorsprong.

De tweede helft mocht er een ander paradijsvogel van het derde vlaggen. Unaniem werd gekozen voor Lil’ Petter. Ook hij deed het fantastisch, dus werden er nog drie goals bijgemaakt. Eindstand 0-7.

Na de wedstrijd was het tijd voor gezelligheid, het plaatselijke damesteam werd hartstochtelijk toegejuicht, er werd gebeld naar de kantine van Gramsbergen om te vragen wat het derde had gedaan en er werden vooral veel pilsjes gedronken. Uiteindelijk ging de equipe van coach Voortman de plaatselijke kroeg in om daar een hapje en een drankje te nuttigen. Bassie haalde nog wat shots (wanneer belt Pascal?) en Biermans liet het derde kennis maken met Frieda Frituur. Paulbo kwam erachter dat Ruijters nog aardig kon zuipen voor een vader en op de terugweg werd nog even gekeken of de treinen van Arriva wel hufterproof waren. Iedereen is uiteindelijk veilig thuis gekomen.

Door: Tom Voortman

Door: Tom Voortman
4 april 2018